Sernikobrownies.

Przepis pochodzi z Moich Wypieków i znam go już od bardzo dawna. To znaczy od co najmniej "trzech razów" :-) Wszystkie poprzednie "razy" nie podlegały żadnym modyfikacjom, tym razem jednak nie miałam malin w domu. W zamian za maliny miałam chorego Grzesia na stanie (rok i 9 miesięcy), więc do sklepu nijak wybrać się nie dało. Stąd też w moim sernikobrownies z malinami nie ma malin ;-) Ale i tak jest pyszne i godne Waszej uwagi.

Składniki:
200 g gorzkiej czekolady
200 g masła
400 g cukru pudru (to wbrew pozorom wcale nie za dużo)
5 jajek
110 g mąki pszennej
400 g sera kremowego (można użyć zwykłego twarogu wcześniej zmielonego)
cukier waniliowy lub 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii.

Blaszkę do brownies wysmarować masłem i wyłożyć papierem. Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej lub mikrofali, ostudzić. Masło i 250 g cukru pudru zmiksować na gładką masę.

Następnie dodać 3 jajka - wbijając po jednym i dobrze miksując przed dodaniem kolejnego. Wlać roztopioną czekoladę, dalej miksować. Następnie dodać mąkę, wymieszać.

3/4 mikstury wyłożyć do blaszki.

W drugiej misce utrzeć ser, resztę cukru (150 g), 2 jajka i cukier waniliowy. Masa powina mieć gładką konsystencję. Wylać masę serową na masę czekoladową.

Na wierzch wylać resztę masy czekoladowej - jest ona dość gęsta, dlatego ciężko się ją wylewa i wyrównuje, ale da się ;-) ).
Piec w temperaturze 170ºC przez 60 minut. Studzić w ciepłym, ale otwartym piekarniku.

Kulki chlebowe z serem.

Przepis zaczerpnięty z Kwestii Smaku, gdzie wypiek ten nazwany został "chlebofocaccia". Być może tak się nazywa, ale kto by na to zwracał uwagę :-) Po mojemu to "kulki chlebowe" i już :-)

Składniki:
• 1/2 kg mąki pszennej
• 1 i 1/2 łyżeczki soli
• 1 łyżka cukru
• 2 łyżeczki suszonego oregano (lub innych ulubionych ziół) + 1 łyżeczka na wierzch
• 7 g suszonych drożdży instant
• 3 łyżki oliwy z oliwek + 1 łyżka do posmarowania
• 350 ml ciepłej wody
• 50 sera koziego lub owczego (lub innego, ulubionego, np. tartego cheddara)

Do dużej miski przesiać mąkę, dodać sól, cukier, zioła, drożdże, oliwę z oliwek i ciepłą wodę. Wymieszać i wyrabiać około 10 minut, aż ciasto będzie gładkie, elastyczne i będzie odchodziło od ręki. Na koniec dodać ser (tarty lub pokruszony) i wgnieść go dokładnie do ciasta.
Ciasto umieścić w misce, i odstawić pod przykryciem w ciepłe miejsce do podwojenia objętości (ok. godziny).

Wyrośnięte ciasto podzielić na 30 kulek.

Formę do pieczenia z odpinaną obręczą o średnicy 22 cm wysmarować oliwą i posypać mąką lub bułką tartą. Dno wyłożyć 14 kulkami z ciasta. Po jakichś 10 - 15 minutach ułożyć na wierzch resztę kulek. Całość posmarować 1 łyżką oliwy z oliwek, wymieszaną z 1 łyżeczką ziół. Odstawić znów w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na godzinę.

Piekarnik nagrzać do 220 stopni, następnie zmniejszyć temperaturę do 200 stopni. Wstawić ciasto i piec przez 40 minut.

Można po jakimś czasie na wierzchu ciasta położyć kawałek folii aluminiowej, żeby się nie zrumieniło za bardzo.

Po wyjęciu ostudzić i podawać z oliwą wymieszaną z ziołami.

Śniadaniowe muffiny na słono.

Śniadanowe niebo w gębie. Kolacyjne zresztą też. Mówię Wam. Po prostu niebo i tyle. Chcecie się przekonać? Nic prostszego.
Przygotujcie:
Formę na muffiny
Wędlinę
Jajka
Śmietanę
Tarty żółty ser
Sól, pieprz

Włączyć piekarnik i nastawić temperaturę 180-200 st. C.
Wgłębienia formy na muffiny wyłożyć plasterkami wędliny - rodzaj wędliny wedle upodobania. Do wyściełanej plastrami wędliny formy wybić ostrożnie po jednym jajku. Dodać następnie po łyżeczce kwaśnej śmietany 18%. Na koniec posypać startym żółtym serem. Zapiekać ok. 20 minut, ale trzeba czuwać i obserwować ser - jak się mocno przyrumieni, to znak, że należy wyjąć muffinki.

I już. Zrobione. Świeże bułeczki do tego są po prostu idealne. I gorąca kawa zbożowa. Czy można lepiej zacząć dzień? :-)

Tarta czekoladowo-kajmakowa.

Tym razem znów coś nietrudnego. Bez konieczności uruchamiania piekarnika. Uruchamianie piekarnika bywa bowiem dla części ludzkości problematyczne (na przykład dla mojej Siostry), dlatego ważne jest, by na świecie istniały przepisy na desery niewymagające tego urządzenia.
A zatem tarta kajmakowa jest właśnie jednym z takich deserów. Znalazłam ją na stronie kwestiasmaku.com, podobnie jak tysiące innych fantastycznych przepisów.
To tyle słowem wstępu. Teraz do roboty.
Kupujecie do tarty:
ciastka digestive
masło
ciemną czekoladę
masę krówkową
banany
cytrynę
śmietanę kremówkę 30%.

Najpierw musicie pokruszyć ciastka. Drobno, bardzo drobno. Użyłam do tego celu blendera, ale okruchy były znów w całej kuchni, więc przemyślcie sprawę. Sztuka wymaga poświęceń, ale czy aż takich?... Męcząc się z tymi ciastkami, równocześnie pilnujcie garnuszka, w którym się będzie rozpuszczać masło (70g) z czekoladą (100 g, czyli jedną standardową tabliczką). Po rozpuszczeniu czekolady i masła wlejcie powstałą mieszankę do okruszków digestive. W ten sposób otrzymacie "ciasto" na spód i boki tarty. Teraz trzeba tą masą wyłożyć dno i boki formy o średnicy ok. 20 cm (ważne jest, żeby forma miała wyjmowane dno). Nie jest to znowu takie proste, muszę przyznać, bo lepienie nie idzie tak, jak mogłoby iść. Ale da się to zrobić, słowo daję. Po zakończeniu dzieła, wstawcie formę do lodówki. Niech się "ciasto" chłodzi, a wy zabierzcie się za robienie masy kajmakowej. To całe "robienie" polega na rozpuszczeniu dwóch tabliczek czekolady i wymieszaniu jej z masą krówkową z puszki. Mało w tym filozofii, prawda? :-) Jedyna filozofia, jaką dodam od siebie, to fakt, że masa krówkowa z puszki jest bardzo gęsta, wręcz sztywna. Dla ułatwienia mieszania z czekoladą proponuję więc lekko ją podgrzać - ja tak właśnie zrobiłam i wszystko wyszło jak potrzeba. Jeśli jednak zdecydujecie się na 4-godzinne gotowanie mleka skondensowanego zamiast kupować masę krówkową, to pamiętajcie, że tak powstała masa będzie rzadsza i nie trzeba jej dodatkowo podgrzewać.
Na czym to skończyliśmy? Aha, macie już "ciasto" w lodówce i masę krówkowo-czekoladową. OK, to teraz trzeba połączyć te dwa elementy, czyli wyłożyć masę na "ciasto". I z powrotem do schłodzenia, na około godzinę.
W czasie tej godziny proponuję kawusię. Nie, chwila, kawusia będzie po skończeniu ciasta. Siedźcie więc i czekajcie :-)
Mniej więcej w połowie czekania wyjmijcie z lodówki śmietanę kremówkę i ubijcie ją na bardzo sztywno. Do swojej śmietany dodałam śmietan-fix, ale nie wiem, jak by to było, gdybym go nie dodawała. Pewnie nie jest konieczny, ale myślę, że nie zaszkodzi. Dobrze, śmietana już ubita. Czas na banany - obrać je i pokroić w plasterki. Pokrojone owoce wymieszać z sokiem z cytryny, a następnie dodać do śmietany.
Minęła godzina, więc pora wyjąć tartę z lodówki. Na zastygłą masę kajmakowo-czekoladową wyłóżcie śmietanę z bananami. I już. Po wszystkim. W zależności od tego, czy macie komu podać tartę, czy nie, kroicie ją na porcje albo wkładacie z powrotem do lodówki.
A jeśli ją kroicie, to jest duże prawdopodobieństwo, że wygląda mniej więcej tak


I jak? Podoba się? Oto więc składniki:
1 opakowanie ciastek digestive (225 g)
70 g masła
3 tabliczki gorzkiej ciemnej czekolady (300 g)
1 puszka masy krówkowej
2 banany
sok z 1/2 cytryny
300 g zimnej śmietany kremówki 30%.

Tort Urodzinowy Maćka.

Cóż. Nie będzie to nic skomplikowanego. W zasadzie będzie to najprostszy tort, jaki kiedykolwiek zrobiliście. Może „zrobić” to nie jest najwłaściwsze słowo dla określenia tego „wypieku”. W zasadzie słowo „wypiek” też się nie nadaje. „Składanie” byłoby chyba najodpowiedniejszym terminem…

Bo oto, do sporządzenia tego tortu trzeba kupić:
spody biszkoptowe (użyłam Delecta)
krem do tortów (najlepszy moim zdaniem jest waniliowy Dr. Oetkera)
dżem do przełożenia (tu z kolei zdobyłam się na wypróbowanie dżemu śliwkowego z amaretto, zakupionego w Lidlu – pycha!)
lentilki
żelki

Biszkopty trzeba nasączyć, ale ostrożnie. Te gotowe spody, kupowane w sklepie, są mniej suche niż domowe, więc z nasączaniem trzeba uważać. Do nasączania najczęściej używam słodkiej bezalkoholowej herbaty ;-), bo z reguły torty robię dla dzieci. Ale oczywiście możecie nasączyć te biszkopty czym tam chcecie. Ważne, żeby nie za dużo, ale też nie za mało. Następnie trzeba przyrządzić krem. Oczywiście można podejść do sprawy ambicjonalnie i zrobić krem domowy, ale nie dysponowałam akurat taką ilością czasu, żeby móc sobie pozwolić na podejście ambicjonalne i dlatego też wykorzystałam 2 opakowania kremu do tortów Dr Oetker.
Na pierwszy nasączony spód trzeba wyłożyć dżem, na to przygotowany według przepisu na opakowaniu krem. Starajcie się nie oblizywać palców, ale w sumie nie umiem powiedzieć dlaczego. Może dlatego, żeby nie zabrakło kremu? Na wszelki wypadek kupcie więc 3 opakowania tego kremu, gdyby miał w tajemniczy sposób znikać, bo, co odkryłam zupełnie niedawno, miewa takie tendencje…
Na warstwę kremu wyłóżcie kolorowe lentilki. Segregowałam te lentilki jak Kopciuszek – kolorami i rozmiarami, potem układałam je w skomplikowane wzory, by w końcu przykryć szczelnie drugim nasączonym spodem biszkoptowym. Darujcie więc sobie to układanie. Istotne jest, aby te groszki były w miarę równomiernie rozłożone. Nie daj Boże, akurat Wam trafiłby się kawałek tortu bez lentilków. Nie wolno do tego dopuścić.
Na drugi biszkopt wykładałam tylko krem, dżem sobie podarowałam. Na krem znów groszki, a na nie ostatni biszkopt. Ostatni biszkopt z kolei przykrywamy kremem i ozdabiamy żelkami. Na rynku jest dostępny milion wzorów żelków: dla dziewczynek, dla chłopców, kwiatki, samochody, kolorowe, kwaśne, jasne, ciemne… Przeróżne. Idealne jako materiał do dekoracji tortu – zwłaszcza dla miłośnika żelków takiego, jak mój Maciek :-)
Tort należy przechowywać w chłodnym miejscu, najlepiej w lodówce. Jedna jeszcze uwaga techniczna – przed ozdabianiem przetestujcie żelki czy lentilki na wypadek „puszczania farby”, bo może się okazać, że po dekoracji tort spłynie kolorową smugą barwników z cukierków. A tego przecież ani Wy, ani ja nie chcemy :-)

Proste, prawda? Smacznego.

Bajaderki.

Za dużo napiekło mi się ostatnio. Dużo za dużo. Gdy zestawiłam ten fakt z tym, że Paweł uwielbia bajaderki, postanowiłam podjąć wyzwanie. I okazało się, że... że to żadne wyzwanie nie jest, bo bajaderki to najprostsza rzecz na świecie. Chcecie się przekonać?

Najpierw trzeba pokruszyć ciasto - u mnie były to muffinki i keks. Dodałam też sporo starych herbatników i paluszków niesolonych, na które moi synowie nie chcieli już patrzeć. Sporo tego wyszło, ale taki właśnie był zamiar :-) Dodam jeszcze, że ponieważ nie cierpię kruszenia, postanowiłam użyć w tym celu blendera. Jeśli nie martwią Was okruchy w całej kuchni, to też go użyjcie. Jeśli jednak macie pewne opory, myślę, że kruszenie ręczne będzie bezpieczniejsze. Ewentualnie - maszynka do mięsa?
Potem trzeba podgrzać masło, mleko, cukier i kakao. W zasadzie zagotować. I oczywiście poczekać aż przestygnie. Przestudzoną masę wymieszać z okruchami ciasta, dodać też dżem, aromat i ewentualny alkohol. W sprawie dżemu zdania są podzielone w mojej rodzinie. Użyłam agrestowego - moim zdaniem pomysł do bani, bo bajaderki wyszły zbyt kwaśne. Pawłowi smakuje bardzo. W każdym razie od smaku dżemu wieeeele zależy, więc ostrożnie podejmujcie decyzję w tej sprawie. Do wymieszanego ciasta można dodać też rodzynki lub inne bakalie. I wtedy do akcji wkraczają "łapy", bo wszystko trzeba dokładnie zagnieść na jednolitą masę.
Teraz finał - formujemy z masy kule. Wielkość oczywiście zależy od Was. Moje bajaderki były właściwie bajaderami wielkości pączków, ale takie właśnie lubi Paweł. Po uformowaniu trzeba kule obtoczyć w czymś ciekawym. U nas były to wiórki, ale mogą to być również posiekane orzechy albo polewa czekoladowa czy kakao. Do wyboru, do koloru.
Najtrudniejsze w przygotowywaniu bajaderek jest oczywiście oczekiwanie na schłodzenie, bowiem po zrobieniu bajaderki wędrują do lodówki. Na długo. Zbyt długo. Zresztą, przed schłodzeniem też są pyszne! ;-) Spróbujcie!

Składniki na 14 dużych bajaderek:
ok. 90 dag pokruszonych ciast (np. muffinek, biszkoptów, herbatników itp. bez masy kremowej, żelatyny, owoców)
0,5 szklanki mleka
0,5 szklanki cukru
0,5 szklanki rodzynek lub innych bakalii
ok. 400 g gęstego dżemu, marmolady, powideł
0,5 kostki masła (125 g)
aromat rumowy lub migdałowy (ewentualnie odrobinę alkoholu)
3-4 łyżki kakao.

Świąteczne muffiny piernikowe.

Ech... Nobel dla autora pierwszego przepisu na muffiny jest niezaprzeczalnie zasłużony. Nie bardzo potrafię tylko wskazać jedną dyscyplinę, chyba z wszystkich naraz można by przyznać tę nagrodę. Zwłaszcza za te muffiny piernikowe z czekoladą - niebo w gębie, słowo daję!



Zaczyna się standardowo, jak to z muffinkami. Będziecie potrzebować:
2 misek - to podstawa
Mąki pszennej
Mąki pszennej razowej (typ 1850 lub typ 2000)
Ciemnego cukru brązowego
Proszku do pieczenia
Sody oczyszczonej
Przyprawy korzennej do piernika
Soli
Oleju
Jajka
Mleka
Maślanki
Miodu
Czekolady gorzkiej
Jabłka

Uruchamiamy naczynie nr 1 i wsypujemy do niego mąki, cukier, przyprawę, sól, proszek do pieczenia i sodę oczyszczoną. Mieszamy. Uruchamiamy naczynie nr 2, do którego wlewamy olej, mleko, maślankę, miód i roztrzepane jajko. Mieszamy. Zawartość naczyń łączymy "z grubsza". Do ciasta wsypujemy posiekaną czekoladę, a na końcu starte jabłko i znów mieszamy.

Tak przygotowane ciasto nakładamy do formy na muffinki wyłożonej papilotkami lub wysmarowanej tłuszczem. Ciasto należy nakładać do 3/4 wysokości wgłębienia na muffinkę, bo bardzo rośnie.



Składniki na 12 muffinek:
1,5 szklanki mąki pszennej (255 g)
1/2 szklanki mąki pszennej razowej (85 g)
1 łyżeczka proszku do pieczenia (5 g)
1 łyżeczka sody oczyszczonej (5 g)
pół szklanki ciemnego brązowego cukru (110 g)
1 łyżka przyprawy korzennej do piernika (15 g)
szczypta soli
50 ml oleju
pół szklanki maślanki (125 ml)
pół szklanki mleka (125 ml)
pół szklanki miodu (150 ml)
1 jajko
100 g posiekanej gorzkiej lub mlecznej czekolady
1 średniej wielkości jabłko (starte na tarce o dużych oczkach)